Hulp vragen is één ding, maar hulp krijgen…

In haar column van 3 maart schreef raadslid Wilma van Voorst-Ruiter over hulp durven vragen. Want de gemeente om hulp vragen als je dat nodig hebt voor bijvoorbeeld jeugdzorg, is misschien wel de mooiste vorm van zelfredzaamheid. Daar ben ik het helemaal mee eens. Op social media werd gereageerd op de column van Wilma.

Vrij vertaald kwam een deel van de reacties neer op: hulp vragen is één ding, maar de juiste hulp krijgen is in Putten een ander ding

Dat deed mij denken aan wat ik laatst las in de nieuwsbrief van de basisschool van mijn kinderen. Want daarin stond een berichtje dat er financiële hulp mogelijk is wanneer je kind wil sporten, maar er thuis geen geld voor is.

Maar als je die financiële hulp wilt hebben, dan moet er wel eerst een vijfstappenplan worden doorlopen. Ik neem u even mee:
1. Vraag aan de juf, meester, schuldhulpverlener of een andere hulpverlener of die voor jou een aanvraag wil doen. Die wordt ‘de Meerkracht’ genoemd.
2. De Meerkracht doet de aanvraag bij Jeugdfonds Sport & Cultuur.
3. De Meerkracht hoort binnen drie weken of de aanvraag is goedgekeurd.
4. Je kind kan vanaf dat moment worden aangemeld bij de sportclub.
5. De contributie wordt betaald door Jeugdfonds Sport & Cultuur aan de sportclub.

Ik ben blij dat we in onze gemeente een regeling kennen om deze financiële hulp te kunnen bieden. Maar wat een omslachtige aanvraagprocedure hoort daarbij! Het begint al dat je als ouder dus zelf geen aanvraag mag indienen, maar dat je naar bijvoorbeeld de juf moet met je verhaal. En die moet je dan zien te overtuigen om voor jou een aanvraag in te dienen.

Hulp vragen is één ding, hulp krijgen een ander ding. Dit soort omslachtige procedures zorgen er alleen maar voor dat mensen geen hulp dúrven vragen. Dit moet daarom veel makkelijker. Daar heb ik eerder namens Wij Putten voor gepleit in de commissie Samenleving en daar zal ik mij ook keihard voor blijven inzetten.